Ervaringsverhaal van Fenneke, moeder van Nienke (17)

Ervaringsverhaal van Fenneke, moeder van Nienke (17)

Wat was voor jullie de aanleiding om hulp te zoeken?
“We zaten als gezin vast. Onze dochter kreeg geen passende hulp meer want de grote zorgorganisatie waar we zorg kregen gaf aan niets meer te kunnen betekenen, terwijl het juist slechter met haar ging. We stonden er helemaal alleen voor. De fysiotherapeut die zag hoe zwaar we het hadden, wees ons op Weer Vooruit. Dat was toeval, maar voelde ook als iets heel moois, dat je, op het moment dat alles vastloopt, mensen tegenkomt die écht willen helpen.”

Ik zie dat het je raakt, wat raakt je als je dat vertelt?
“Het is bijzonder. We liepen helemaal vast in het systeem, en dan ontmoet je ineens mensen die niet via die standaard route komen, maar er wel zijn. Juist op het moment dat het het hardst nodig is. Onze dochter ging toen door een heel zware periode, we hadden hulp meer nodig dan ooit. We voelden ons gezien, in plaats van opnieuw laten vallen.”

Kun je je dat eerste gesprek nog herinneren?
“Ja, heel goed. Onze dochter vond het ontzettend spannend, ze zat er stil bij met haar knuffeltje op schoot. Wij waren ook gespannen, want het vertrouwen in hulpverlening was vrijwel helemaal weg. We waren bang om weer te horen wat we allemaal ‘fout deden’. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan werden we gehoord, gezien en in onze waarde gelaten. Dat bleef het hele traject zo.

Er werd niet gewerkt met vaste regels of protocollen, maar echt gekeken naar wat op dat moment nodig was. Naar: wat past bij jullie, in deze fase? Dat voelde heel fijn.”

“Op de momenten dat het heel slecht ging met onze dochter en ik zelf niet meer wist wat ik moest doen, kon ik altijd bellen. Even samen kijken wat er nodig was. Dat gaf rust en houvast.”

Hoe is jullie vertrouwen in de loop van de tijd veranderd?
“Dat is enorm gegroeid. Niet alleen het vertrouwen in de hulp, maar ook in onszelf. We hebben geleerd dat we keuzes mogen maken, ook als anderen het anders zouden doen. Vroeger raakten we snel van slag als iemand iets zei wat niet helpend was, nu kunnen we meer bij onszelf blijven. We hoeven niet meer alles buiten ons te zoeken. We mogen op onszelf vertrouwen.”

Zijn er momenten geweest in de zorg die je echt zijn bijgebleven?
“Ja, verschillende. Vooral de momenten waarop het heel slecht ging met onze dochter en ik zelf niet meer wist wat ik moest doen. Ik was moe, gestrest, onzeker. Op zulke momenten konden we altijd bellen. Even sparren, even samen kijken: wat is er nu nodig?

Dat gaf zoveel rust. Er kwam altijd een kader, iets van houvast. Niet om het over te nemen, maar om samen weer even richting te vinden. Soms was dat iets praktisch als: ‘Eerst gaan we dit doen, daarna verder.’ En de vraag die altijd terugkwam: ‘Wat is goed genoeg?’ Die hielp me enorm.

Waarom waren die momenten belangrijk voor jullie?
“Omdat we het vertrouwen in onszelf kwijt waren. Vroeger wisten we goed wat nodig was als ouders, maar door eerdere ervaringen met hulpverlening waren we dat helemaal kwijtgeraakt. Ik had me kwetsbaar opgesteld, ik stond open om te leren, om het anders te doen, maar dat werd helemaal niet gezien.

Bij Weer Vooruit mochten we dat vertrouwen stap voor stap terugvinden. We kregen de bevestiging dat wat we voelden, klopte. Bij jullie hoefde niet alles volgens het boekje maar werd er vooral gekeken naar wat voor óns gezin werkt. Dat was zo belangrijk.”

Wat gaf jullie rust en ruimte om weer vertrouwen te voelen?
“In eerdere trajecten voelde het vaak alsof je iets moest bewijzen om hulp te verdienen. Hier mocht alles er gewoon zijn. Dat gaf rust.

Natuurlijk vonden we het soms spannend, zeker als het niet goed ging met onze dochter. Maar we leerden ook om er op te vertrouwen dat het weer beter zou gaan. Onze dochter kan steeds meer zelf, dus dat vertrouwen groeit steeds meer.”

Hoe merk je dat jullie dochter gegroeid is?
“Ze weet nu veel beter hoe ze met spanning, haar emoties en moeilijke momenten om kan gaan. Waar ze vroeger meteen instortte of terugviel op gedrag wat haar niet helpt, lukt het haar nu om even te wachten tot het weer rustiger wordt. Ze staat steviger, begrijpt zichzelf en haar emoties beter, dat is heel mooi om te zien.”

Hoe kijk je naar de toekomst?
“Ik heb daar niet één duidelijk beeld bij, maar ik hoop dat ze dingen gaat doen waar ze blij van wordt. Dat ze haar plek vindt, waarin ze meer zelfstandig kan zijn en minder afhankelijk van ons hoeft te zijn. Of dat nu met werk, een opleiding of iets anders is, het mag nog alle kanten op. Maar ik geloof dat er een plek voor haar is, waar ze zichzelf kan zijn.”

Wat zou je willen zeggen tegen ouders die nu in een vergelijkbare situatie zitten?
“Blijf zoeken naar wat bij jullie past. Ook als het systeem zegt dat het niet meer kan, of als een traject wordt afgesloten. Als wij toen waren gestopt, zaten we nu niet hier. Blijf geloven dat er altijd iets of iemand is die bij jullie aansluit. Zoek de plek waar je je gehoord en gezien voelt, dat maakte voor ons het verschil.”